علاقه و محبتی که سابقاْ به تو ابراز می کردم

دروغ بود . بی اساس بود و درک حقیقت بود. نفرت من نسبت به تو

روز به روز بیشتر می شد و هر چه تو را بیشتر می شناختم

به دوری تو بیشتر پی می بردم

این احساس در قلب من جای می گیرد که بالاخره

از هم جدا شویم و دیگر به هیچ وجه حاضر نیستم که

روزی شریک زندگی تو باشم. اگر چه عمر دوستی ها چون گل های بهاری کوتاه بودند ولی

در همین مدت کوتاه به طبیعت فرومایه و هوس های زشت تو پی بردم

بسیاری از اخلاق و صفات تو برای من روشن است و من مطمئن هستم

این صفت طمع و تند خویی تو .بالاخره تو را بدبخت خواهد کرد

اگر ازدواج ما سر بگیرد تمام عمر

در راه پشیمانی خواهیم گریست. و اگر اضافه ی آشنایی ما نیز جدا بود ولی جدا از هم

خوشبخت خواهیم بود حالا لازم است بگوییم که

این موضوع را هیچ گاه فراموش نکنی و مطمئن باشی

این نامه را سرسری نمی نویسم و چقدر ناراحت کننده است که اگر

باز هم بخواهی در صدد دوستی با من باشی . بنا بر این از تو می خواهم

جواب نامه را ندهی چون نامه ی تو سرتاسر

دروغ است و تظاهر و بی

محبت است و من تصمیم گرفتم برای همیشه

تو و یادگاری های تلخت را فراموش کنم و به هیچ وجه نمی توانم

خود را راضی کنم که دوستت داشته باشم و شریک زندگی تو باشم

حالا اگر می خواهی به محبت واقعی من پی ببری  نامه را خط در میان بخوان